Eenmaal in Sudan werden ze fijn ontvangen. “De mensen in het land zijn zo vriendelijk. Ik voelde me veilig in de hoofdstad, Khartoem, we hebben heerlijk gegeten en mooie dingen gezien.” Ze bleven meerdere dagen in Sudan en bezochten onder meer de piramides met een gids. “Onderweg naar de piramides stopten we in de middle of nowhere om te picknicken.” Na een tijdje zagen ze een jongen op een ezel hun kant op komen. “Ik schat dat hij een jaar of 14 was. Hij had nog nooit witte mensen gezien en wilde zien wat wij aan het doen waren.” Rosita is dan wel filmmaker, maar met de Canon R6 fotografeert ze ook graag. “Via de gids vroeg ik aan de jongen of ik hem op de foto mocht zetten.” Dat was geen probleem en ze schoot haar favoriete foto tot nu toe. “De jongen nam deze pose uit zichzelf aan en de ezel stond ook precies goed. De foto is vrij licht, maar het is wel precies het licht dat je in veel delen van Afrika hebt. Heel zacht, maar tegelijkertijd fel, met het contrasterende zand.”
Na Sudan volgden meer tussenstops in verschillende landen, en één van de laatste tussenstops was Tanzania. Rosita kon dankzij deze reis voor de eerste keer het land waar ze opgroeide laten zien aan haar vriend. “Hij vond het prachtig. Hij begrijpt heel goed waar mijn passie voor Afrika vandaan komt.” Ze vertelt dat Afrika haar favoriete continent is om naar toe te reizen en vast te leggen. Ze bewondert de Keniaanse fotografe Mirella Ricciardi dan ook. “Zij heeft meerdere fotoboeken gemaakt om de magie van Afrika te laten zien. Ik vind dat zo mooi. Ik voel daar ook een sterke band mee.”
Natuurlijk gaat tijdens deze reis niet alles goed, maar ook die momenten legt Rosita vast. Ze vertelt dat in Tanzania haar wielkap stuk ging. “De ochtend dat we rond de Kilimanjaro zouden vliegen, reed ik zo enthousiast naar de startbaan toe, dat ik iets te krap door de bocht ging waardoor mijn wielkap afbrak. Ik dacht toen echt ‘oh nee’.” Rosita legt uit dat ze het vliegtuig voor iemand anders naar Zuid-Afrika vloog. Met lood in haar schoenen belde ze de eigenaar, maar die kon er gelukkig om lachen. “Hij zei dat het geen echt avontuur was, als er geen wielkap was afgebroken. Hij vond het niet erg.” Ze legt uit dat het vliegtuig waar ze mee vlogen, gebouwd is voor avontuur. “De kappen over de wielen zorgen ervoor dat het vliegtuig meer gestroomlijnd is, waardoor je sneller kunt vliegen, maar ze breken snel af. Uiteindelijk is de tweede wielkap ook afgebroken”, vertelt Rosita lachend. “Gelukkig vond de eigenaar het alleen maar mooi en geen probleem.”